अनामिक नातं

दोन अनोळखी जीव
दोन वेगवेगळ्या शहरातली
एकमेकांना
कधीही न भेटलेली

दोघांच्याही जगण्याच्या
वाटा वेगळ्या
दोघांना आयुष्यात रुतलेला
काटा ही वेगळा

दोघांनाही आवडायचा
सूर्य मावळतीचा
अन तो हळवा
केशरगंध मातीचा...

या एकाच समान धाग्यावर
ती भेटायची रोज एकमेकांना
त्या अपूर्व  क्षितिजावर
बुडत्या सूर्याला निरोप देतांना

क्षीणलेली कातरवेळ ही
तजेल सतेज होवून जायची
क्षितीजाच्या केशर कट्ट्यावर
सगळ्यांची काव्यमैफिल भरायची

सुख दुःखांची गाठोडं
घेऊन आलेली गलबतं
मग अलगद कवितेच्या
कुशीत शिरायची

सांध्यरंगाच्या ह्या
रंगपंचमीत
दोघेही मग 
चिंब चिंब भिजायची

दोघांच्या ह्या नात्याला
अनामिक नाव होतं
शब्दांच्या घरांचं बनलेलं
एक कवितेचं गाव होतं

© विवेकवी
30/11/2018